ABD'nin Gazze Ateşkesi Garantisi Yok: Washington'ın Kalkanı Öldürmeyi Sürdürüyor

Gazze Hükümeti Medya Ofisi tarafından derlenen rakamlara göre, sadece 10 Ekim 2025 ile Nisan 2026 ortası arasında İsrail, Gazze şeridini 1.109 kez bombaladı ve topçu ateşiyle vurdu, sivillere 921 kez ateş açtı ve 273 kez mülkleri yıktı. Yaz sonuna gelindiğinde, ateşkesin başlamasından bu yana binden fazla Filistinli öldürülmüştü. Moderndiplomacy'ye göre, dürüst bir okumayla bu bir ateşkes değil, diplomatik bir perdenin arkasında yürütülen daha düşük yoğunluklu bir savaş. Bu perde ise Washington tarafından tutuluyor.

Ateşkesler yalnızca taraflar onları bozmanın maliyetinden korktuklarında geçerli olur. Ekim anlaşması ve beraberindeki 20 maddelik plan, bağımsız bir izleme organı veya ihlaller için güvenilir bir ceza oluşturmadı. Doğrulama, ABD Merkez Komutanlığı (CENTCOM) bünyesinde yaklaşık 200 Amerikan askeriyle Kiryat Gat'ta görev yapan Sivil-Askeri Koordinasyon Merkezi (CMCC) aracılığıyla Amerika Birleşik Devletleri'nin kendisine devredildi ve Amiral Brad Cooper tarafından denetlendi.

Habere göre, CMCC'nin yetkisi "ateşkes anlaşmasının uygulanmasını izlemek" ve insani yardımı koordine etmek olsa da, İsrail'e diplomatik ve askeri destek sağlayan aynı güç, hakem rolünü de üstleniyor. The Guardian'ın daha önce bildirdiğine göre, İsrail personelinin merkezde ABD ve müttefik subayları elektronik olarak gözetlerken yakalandığı ve bunun üzerine bir Amerikan generalinin kayıtların durdurulmasını talep ettiği belirtildi. Bu durum, hakem rolündeki birinin, kendisini denetlemesi gereken takım tarafından gözetlenmesi imajını veriyor.

Uluslararası hukukçu Toby Cadman'ın Al Jazeera'ya belirttiği gibi, "bağlayıcı etkisiyle kimin ihlal ettiğini belirlemeye yetkili tarafsız bir hakem yok." Bu hakem olmadan, her İsrail saldırısı "yaklaşan bir tehdide" yanıt olarak yeniden etiketlenebilir ve her ölü çocuk meşru bir terörle mücadele operasyonunda "yan hasar" olarak yeniden çerçevelenebilir. Moderndiplomacy'ye göre, tam olarak olan da budur.

Amerikan diplomasisi bu tuzağa tökezleyerek düşmedi, kendi inşa etti. Ekim 2023'ten bu yana, Amerika Birleşik Devletleri İsrail'e 30 milyar ABD dolarının üzerinde silah transfer etti. American Friends Service Committee, bu rakamın ateşkesin yürürlüğe girmesinden sadece haftalar önce açıklanan ek 6,5 milyar dolarlık bir paketle arttığını belirtiyor. Leahy Yasası, insan hakları ihlallerine karıştığına dair güvenilir kanıt bulunan yabancı güvenlik güçlerine ABD yardımını yasaklıyor. Ancak pratikte bu yasa artık bir müze parçası haline gelmiş durumda. Muafiyetler, sessizlik ve yaratıcı yorumlar, savaş boyunca ve sözde sona erdiren ateşkes boyunca silah akışını açık tuttu.

Koruma modeli yalnızca cephaneliğin ötesine uzanıyor. Washington, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ndeki veto hakkını, çatışmaların derhal ve koşulsuz olarak durdurulmasını talep eden kararları engellemek için tekrarlanan bir şekilde kullandı ve Uluslararası Adalet Divanı ile Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde İsrailli yetkilileri sorumlu tutma çabalarına aktif olarak direndi. Demokrat Kongre Üyesi Sean Casten'ın Şubat 2026'da ABD silahlarını İsrail'in Ekim anlaşmasına uyumuna bağlayacak mütevazı bir yasa olan Ateşkes Uyumluluk Yasası'nı sunmasıyla, yasa taslağı sonuçsuz kaldı. Başbakan Benjamin Netanyahu'nun kabinesine verilen mesaj açıkça ortadaydı: cephanelik akışı, veto kararları, istihbarat ve siyasi destek, ne olursa olsun devam edecek. Bir yasa tasarısı olmayacak.

İşte Washington'daki Arap Merkezi'ndeki analistlerin Amerikan duruşunu bir "uygulama mekanizması" yerine bir "suç ortaklığı mekanizması" olarak tanımlarken kastettikleri budur.

İsrail tarafındaki taktiksel mantık buna göre ayarlandı. Saldırılar daha küçük, daha seyrek ve daha cerrahi bir şekilde çerçeveleniyor, ancak sürekli devam ediyor. 31 Temmuz ile 18 Ağustos 2026 tarihleri arasında İsrail Savunma Kuvvetleri (IDF) kendi tarafından iddia edilen ihlallere on altı "yanıt" kabul etti; Filistin sayımları çok daha yüksek. Jared Kushner'ın Ağustos ortasında barış yolunu sağlamlaştırmak için İsrail'e gelmesinden günler sonra, İsrail'in bir hava saldırısı Gazze Şehrinde bir sahil kafesini vurdu ve sivilleri öldürdü. 23 Ağustos'ta İsrail quadcopter'ları al-Shujaiyya'ya ateş açarak bir gazeteciyi ve birkaç sakini yaraladı, Netanyahu ise uçurtma fırlatmaları nedeniyle daha geniş saldırılarla tehdit etti. Trump yönetiminin ateşkes konusundaki kendi temsilcisi Nickolay Mladenov bile Ağustos sonlarında saldırıların hala Filistinlileri öldürdüğünü ve Gazzelilerin "çatışmanın bittiğini hissedemediğini" kabul etti.

Bütün bunların arkasındaki siyaset alaycı bir şekilde rasyonel. Kablo televizyonunda tam ölçekli bir saldırıdan daha kolay savunulabilen daha sessiz bir savaş. Günlük iki, yedi veya on dokuzluk ceset sayıları, 2024'te Refah'ın düzleştirilmiş bloklarının görüntüleri gibi Batı başkentlerindeki trafiği durdurmuyor. Ateşkes, bu anlamda, insani bir araçtan çok bir halkla ilişkiler düzenleyicisi olarak işlev gördü. Bu, Biden'dan Trump'a uzanan Amerikan Ortadoğu politikasının, altta yatan askeri harekat başka yollarla devam ederken, barış yapıcı rolünü üstlenmesine olanak tanıdı.

Washington gerçekten de geçerli bir ateşkes isteseydi, araçlar egzotik değildi. Bunlar, herhangi bir yetkin arabulucunun herhangi bir başka çatışmadaki herhangi bir başka taraftan talep edeceği araçlardır.

İlk olarak, bağımsız bir izleme mekanizması—bir ABD-İsrail askeri üssünün içinde yer alan değil, Birleşmiş Milletler yetkisine dayanan bir mekanizma...